martes, 21 de agosto de 2007
Kleine melding !
Begint beneden met lezen, dierbare lezers ... Anders zul je een aantal anachronismen aantreffen...
Dag 2, 3 & 4 - 14, 15 & 16 augustus
Deze dagen speelden zich hoofdakelijk in Lima af, afgezien dan van die enkele minuten in "het land van Angst en Vrees"...
De volgende dag eerst jetlag-gewijs vroeg wakker geworden maar koppig doorgeslapen tot een uur of elf. Daarna met de lokale (lees: gammele) bus het centrum ingetrokken, hoofdzakelijk met de bedoeling wat af te passen en aan te tasten, of was it the other way around? ... Weinig soeps daar in centrima: een mooie kathedraal, twee mooie pleinen en drie mooie plaatselijke ... standbeelden gespot. Edoch, vooral gezeten en gelezen.
Dag 3 het andere centrum van een bezoekje voorzien, namelijk de economische en daardoor ook veel Westers-gerichte slagader Miraflores. De zee gezien, mooi onderhouden parkjes en enkele stuntsurfers evenals -vliegers, een shoppingcentrum met als duidelijk doel de doorwinterde dagtoeristen die uit Duitsland daar arriveren de dertroetelen. Echter daar ook borrachos (plaatselijke latzappen), aanklampende verkopers en als men goed keek, achter de facades, armoede ...
Avond 3 is een verhaal op zich waarvoor ik u gaarne verwijs naar u favoriete krant (De Standaard dus) of andere welgeïnformeerde bron. Mijn verhaal luidt als volgt: rustig binnen zat ik te lezen toen opeens alles rond mij begon te bewegen. Niet voor een minuutje of zo, maar volgens de plaatselijk nieuwsbrengers wel degelijk twee minuten aan een stuk, de naschokken niet meegerekend. Ik verzeker u, zelfs in het sterkste huis van Peru slaat de angst je vliegensvlug toe. Met de daver op het lijf naar buiten gecrosst en daar afgewacht. De hele straat, de hele stad, het hele land in rep en roer. Enkele steden zonder stroom noch hulp (lees verder: de toffe presidenten van dit land) en het overgrote deel van de diepgelovige Peruvianen in rouw. Het resterende over/uit-schot sloeg aan het graaien en roven.
De voetbalwedstrijd die ik mogelijk ging kijken aan diggelen, maar eveneens de weg die mij naar mijn volgende bestemming moest leiden. Volledige omkering van de reisroute dus (Lima-Cuzco-Puno-Arequipa-Lima is het nu), hetgeen de volgende dag met de welgekomen hulp van Freya verzekerd werd.
Dag 4 bracht ik immers op haar bureau door, samen met haar collega bellend om een last-minute vlucht naar Cuzco vast te leggen. In de namiddag mijn omgekeerde-van-duwers(het gezochte woord klinkt misschien een beetje vies voor sommigen, vandaar het raadseltje)-rugzak geprepareerd en mij tevens klaargemaakt voor een nachtdutje ...
De volgende dag eerst jetlag-gewijs vroeg wakker geworden maar koppig doorgeslapen tot een uur of elf. Daarna met de lokale (lees: gammele) bus het centrum ingetrokken, hoofdzakelijk met de bedoeling wat af te passen en aan te tasten, of was it the other way around? ... Weinig soeps daar in centrima: een mooie kathedraal, twee mooie pleinen en drie mooie plaatselijke ... standbeelden gespot. Edoch, vooral gezeten en gelezen.
Dag 3 het andere centrum van een bezoekje voorzien, namelijk de economische en daardoor ook veel Westers-gerichte slagader Miraflores. De zee gezien, mooi onderhouden parkjes en enkele stuntsurfers evenals -vliegers, een shoppingcentrum met als duidelijk doel de doorwinterde dagtoeristen die uit Duitsland daar arriveren de dertroetelen. Echter daar ook borrachos (plaatselijke latzappen), aanklampende verkopers en als men goed keek, achter de facades, armoede ...
Avond 3 is een verhaal op zich waarvoor ik u gaarne verwijs naar u favoriete krant (De Standaard dus) of andere welgeïnformeerde bron. Mijn verhaal luidt als volgt: rustig binnen zat ik te lezen toen opeens alles rond mij begon te bewegen. Niet voor een minuutje of zo, maar volgens de plaatselijk nieuwsbrengers wel degelijk twee minuten aan een stuk, de naschokken niet meegerekend. Ik verzeker u, zelfs in het sterkste huis van Peru slaat de angst je vliegensvlug toe. Met de daver op het lijf naar buiten gecrosst en daar afgewacht. De hele straat, de hele stad, het hele land in rep en roer. Enkele steden zonder stroom noch hulp (lees verder: de toffe presidenten van dit land) en het overgrote deel van de diepgelovige Peruvianen in rouw. Het resterende over/uit-schot sloeg aan het graaien en roven.
De voetbalwedstrijd die ik mogelijk ging kijken aan diggelen, maar eveneens de weg die mij naar mijn volgende bestemming moest leiden. Volledige omkering van de reisroute dus (Lima-Cuzco-Puno-Arequipa-Lima is het nu), hetgeen de volgende dag met de welgekomen hulp van Freya verzekerd werd.
Dag 4 bracht ik immers op haar bureau door, samen met haar collega bellend om een last-minute vlucht naar Cuzco vast te leggen. In de namiddag mijn omgekeerde-van-duwers(het gezochte woord klinkt misschien een beetje vies voor sommigen, vandaar het raadseltje)-rugzak geprepareerd en mij tevens klaargemaakt voor een nachtdutje ...
Dag 1 - 13 augustus
Met Marktrock in de benen maar vooral ook het hoofd el avión naar Madrid op (een kort zzzzzzzzzz-verhaal) om in Hispania's hoofdstedelijke luchthaven op zoek te gaan naar "the gate Lima - Iberian airlines". Gelukkig was het niet gate 6, anders hadden mogelijk heel wat meer evils en demonen dan die enkele schreeuwlelijke (héél letterlijk te nemen) Duitsers mijn pad gekruist. Vervolgens hup de oceaan over (het ietwat langere zzzzzzz-verhaal, met een kort intermezzo van Shrek 3, doblada en Castellano selbstverständlich) tot in Lima.
Alwaar we geruisloos landen, de vliegeniers waren immers op het lumineuze idee gekomen de motor reeds vroeg uit te schakelen, terwijl de Andesiaanse luchtzakken menig vrouw én man aan boord quasi nog hoger de hemel injoeg, met dan aan de uitgelokte hartinfarcten.
Alwaar ik echter ook uitermate hartelijk ontvangen werd door ene Amelie, een vriendin-archeologe van mijn tía-arceológica. Deze bracht mij naar Freya, een Belgische medewerkster van 11.11.11 die al geruime tijd in Zuid-Amerika vertoeft, samen met haar man David en drie schatten van kindren Yael, Jamil en Jairo (excuus, over de schrijfwijze ben ik niet duizend procent zeker, maar u waarschijnlijk evenmin over de spreekwijze ;) ). Minstens even hartelijk ontvangen, een pracht van een logeerkamer toegewezen gekregen en vervolgens een vervolg aan het lange zzzzzzzzzz-verhaal geregen...
Alwaar we geruisloos landen, de vliegeniers waren immers op het lumineuze idee gekomen de motor reeds vroeg uit te schakelen, terwijl de Andesiaanse luchtzakken menig vrouw én man aan boord quasi nog hoger de hemel injoeg, met dan aan de uitgelokte hartinfarcten.
Alwaar ik echter ook uitermate hartelijk ontvangen werd door ene Amelie, een vriendin-archeologe van mijn tía-arceológica. Deze bracht mij naar Freya, een Belgische medewerkster van 11.11.11 die al geruime tijd in Zuid-Amerika vertoeft, samen met haar man David en drie schatten van kindren Yael, Jamil en Jairo (excuus, over de schrijfwijze ben ik niet duizend procent zeker, maar u waarschijnlijk evenmin over de spreekwijze ;) ). Minstens even hartelijk ontvangen, een pracht van een logeerkamer toegewezen gekregen en vervolgens een vervolg aan het lange zzzzzzzzzz-verhaal geregen...
Goedemorgen België !
Dan toch...
een blog,
ik kon het niet laten,
maar veel zal er niet op verschijnen vrees ik,
aangezien er hier zo veel te zien is, ook al is er niets te zien (¿entendeis, vous comprenez?):
Het is hier immers niet enkel letterlijk, maar eveneens figuurlijk de andere kant van de wereld. Armoede, corruptie en meer van dat fraais zijn hier verre van de ver-van-mijn-bed-show. En dan moet je nog weten dat ik voornamelijk de rijkere, toeristische plekjes aandoe, ongeveer het enige waar de voormalige, huidige en waarschijnlijk ook toekomstige tirannen van dit land (de één al corrupter dan de andere) aandacht aan besteden... omdat het geld in het laatje brengt natuurlijk, hún laatje vanzelfsprekend.
Hoe fel dit afsteekt tegen de onnoembare schoonheid van dit land, is eveneens vanzelfsprekend. Landschappen die geschilderd lijken te zijn door de magische krachten der aarde, ruïnes als memorie aan vergane doch ooit glorieuze rijken die door de magische krachten des hemels gebeeldhouwd zijn en zoveel traditie en folklore als Messi, Henry, Ronaldinho en Eto'o (vier volledig at random gekozen namen) samen talent hebben...
Genoeg inschrijving,
tijd voor een korte beleiding... (ik zit precies nog iets te veel met Chiro in mijn hoofd)
een blog,
ik kon het niet laten,
maar veel zal er niet op verschijnen vrees ik,
aangezien er hier zo veel te zien is, ook al is er niets te zien (¿entendeis, vous comprenez?):
Het is hier immers niet enkel letterlijk, maar eveneens figuurlijk de andere kant van de wereld. Armoede, corruptie en meer van dat fraais zijn hier verre van de ver-van-mijn-bed-show. En dan moet je nog weten dat ik voornamelijk de rijkere, toeristische plekjes aandoe, ongeveer het enige waar de voormalige, huidige en waarschijnlijk ook toekomstige tirannen van dit land (de één al corrupter dan de andere) aandacht aan besteden... omdat het geld in het laatje brengt natuurlijk, hún laatje vanzelfsprekend.
Hoe fel dit afsteekt tegen de onnoembare schoonheid van dit land, is eveneens vanzelfsprekend. Landschappen die geschilderd lijken te zijn door de magische krachten der aarde, ruïnes als memorie aan vergane doch ooit glorieuze rijken die door de magische krachten des hemels gebeeldhouwd zijn en zoveel traditie en folklore als Messi, Henry, Ronaldinho en Eto'o (vier volledig at random gekozen namen) samen talent hebben...
Genoeg inschrijving,
tijd voor een korte beleiding... (ik zit precies nog iets te veel met Chiro in mijn hoofd)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)